مپندار رزم است و دشنام و كين
نباشد مرا خصم دستان و دين
چو گشته شهنشه يكي خيره سر
به سر تاج دين و جهالت به بر
به تخت كياني چو ديو سپيد
به خانقاه باشد ورا رو سفيد
كه گل باشد ارچه بسي ارجمند
به باﻍ است جايش نه دستاربند
يكي مرد ﺁزاده و كم گهر
به است از اسيران والا هنر
به دادار نيكو اگر بنگري
به ﺁزادي اندوده اين مهتري
ز دانش نوشته به هر انجمن
به برگ درختان نه عهد كهن
نه بر سطر مصحف كه بر ﺁسمان
همي جويد او را زمين و زمان
چو دادار جويي رو انديشه جوي
به دانش بكوش وهمي راست گوي
به دانش به جايي رسانند كار
نبينند زانجا به جز كردگار
صبوري كني گر در انجام كار
ببيني تويي هم همان كردگار
No comments:
Post a Comment