در منقبت استاد طوس

ز  فردوسى  استاد  ما  ياد   كن

                     نشسته به  تخت  شهى  داد  كن

كه ياد جم  و تخت  كاووس  كى

                     به  انديشه  آرد  تو را سان مى

چنان كرده  از نظم  كاخى   بلند

                      گشوده ز گيتى همه چون  و چند

چوده مرد زينسان به رستم  بدى

                    عرب  را  كجا  ياد ايران  بدى

كنون   از   پس   سالهاى   دراز

                    زشاه و زدهقان سخن گشته راز

كه نام شهى  برده اند  اين  زمان

                    همان ياد دهقان چو تير از كمان

ايرانى استى  و  مردم  پرست

                    به مردم بپيچى چه بالا چه پست گر

در نكوهش دين ستيزي

مپندار رزم  است و دشنام  و كين

                    نباشد   مرا   خصم   دستان و دين

چو گشته شهنشه  يكي  خيره  سر

                    به سر تاج    دين  و جهالت  به  بر

به تخت   كياني   چو   ديو  سپيد

                     به  خانقاه    باشد   ورا   رو  سفيد

كه گل  باشد  ارچه  بسي ارجمند

                     به باﻍ است  جايش  نه   دستاربند

يكي    مرد   ﺁزاده  و  كم    گهر

                     به   است از   اسيران   والا    هنر

به   دادار   نيكو    اگر     بنگري

                   به   ﺁزادي   اندوده   اين  مهتري

ز  دانش   نوشته  به    هر   انجمن

                  به  برگ  درختان  نه   عهد  كهن

نه بر سطر مصحف كه بر  ﺁسمان

                   همي جويد  او را  زمين  و زمان

چو دادار   جويي رو انديشه جوي

                    به دانش بكوش وهمي راست گوي

به  دانش  به   جايي   رسانند   كار

                  نبينند    زانجا    به    جز   كردگار

صبوري  كني  گر   در  انجام  كار

                  ببيني  تويي  هم همان     كردگار

دين در حكومت

لا اكراه   في    الدين    قد     تبين

بگرديدست    در    مصحف   معين

سپس از گفته اش گشته   پشيمان

                      كه   گويد   اقتلوهم  صاحب   ايمان

بخواند ا حسن الصوره ترا  اوي

 و ليكن جاي  ديگر زشت و بد خوي

به جايي بهترين مومن ترين است

به  ديگر جاي  برده  كمترين  است

به  وقتي  مقصد اديان خداي است

به   وقتي   عيسويت   ارتداد   است

چه گويم مر پريشان گويي اش را

درشت و زشت مر بد گويي اش  را

يكي گويد  مخور  اين  و مخور آن

دگر  گويد حلال است اين  و هم  آن

يكي  گويد  كه   سيبي     راند  آدم

دگر  گويد  كه  گندم    داد       ماتم

يكي  گويد كه كشتن ناصواب است

دگر   گويد  كه اولي تر جهاد   است

يكي   گويد  مقابل  چشم  را  چشم

دگر  گويد  ببخشاي   ار  بود   خشم

يكي گويد كه مرد و زن يكي است

دگر گويد كه زن  نصف الرجال است

يكي گويد كه خلقت هفت روزاست

دگر گويد كه ني  شش  آخرين  است

يكي  گويد  پسر  عيسي  پدر  اوي

                   دگر   گويد  كه  لم يولد   همي  گوي

اگر   باشد    خداوندي      خدايي

                    چرا     در   بين   اديان   اين جدايي

چو  مي بيني  تو  اين آشفتگي   را

                  چنين   بيهودگي     نا بخردي      را

برانداز  اين   بناي   كهنه  و  شوم

                   رها ساز ار تواني  مرز  و  اين  بوم

صبر ايوبی

مادرم در بند ديو و خواهرم زندانی    است  

من نشستم کنج خانه صبر من ايوبی است

هم برادر  هم  پدر در بند اهريمن     اسير

من  ندارم  فرصت  کاری  هوا  بارانی است

ميبرند  و  ميکشند  و  ميزنند  و     ميدرند  

هر سه شنبه از برای اعتراضی کافی است

گر چه ميبينم که دشمن خانه ام کرده خراب

کار کردن از برای مستبدان عادت ديرينه است

گرچه بشناسم کورش، نادر شه و ستّار را

سبز بستن  هم بر ای  مرد بودن کافی است

مصر هم از دست استبداد ميگردد  خلاص

گر  خدا  خواهد  به  ايران  هم ره آزادی است

نيک ميدانم اوين سرد است و تاريک و مخوف

ليک من در خانه ام هستم که گرم و راحت است

ملايان

مردمی کز بهر روزی دين فروشی ميکنند

مردمی از ياد برده کينه توزی ميکنند

مردمانی نام ايشان است مردان خدای

نام شاهی برده اند و تاجداری ميکنند

ذکرشان تسبيح حق است و به ياد آخرت

هم به ظاهر بندگی هم خود خدايی ميکنند

خلف ضحاکند اين ديوان برای مار خويش

هم به پيران هم به برنايان مداوا ميکنند

مثنوی رهبری

 

بشنو از من چون حکايت ميکنم

از گدايی ها شکايت ميکنم

چون ز پای منبرم ببريده اند

سوی تخت شاهي ام آورده اند

مردم نادان بخواهم با نفاق

تا سپارم دست اين احمد نژاد

هر کسی کو دور ماند از يونجه اش

باز جويد روزگار مرثيه يا روضه اش

من به هر مسجد همی نالان شدم

روضه خوان اکبر و اصغر شدم

هر گدا با ظن خود شد يار من

کی بود بيند که شاهی همچو من

شاهی من از گدايی دور نيست

ليک چون عمامه دارم تاج نيست

دين در قدرت که استبداد نيست

يا اگر باشد ولش کن باک نيست

همچو چاه است جيب ملا جيب نيست

چونکه ديو است او بنی آدم که نيست

فرصتی بود انقلاب و دست ملايان فتاد

تاج کسری بود و ما را تخت داد

من حريف هر که از مردم بريد

شرطه هايش گردن مردم بريد

همچو قذافی شه و رهبر که ديد؟

همچو اين بشار اسد قاتل که ديد؟

من حديث جمله اينان ميکنم

قصه های آن خمينی ميکنم

محرم اين پاچه ور ماليده جز محمود نيست

چونکه ملا بهتر از ميمون که نيست

در غم جمهوری ما روزها بيداد شد

اعتراضی هم شدی گر همچنان سرکوب شد

چون خمينی رفت گو رو باک نيست

صد ماشالّه چون خمينی کم که نيست

هر که جز ملا ز دنيا سير شد

هر که ملا نيست گو رو دير شد

در نيابد حال ملا آدمی و والسلام

پس سخن کوتاه بايد کن تمام

الا يا ايها المحمود

الا يا ايها المحمود، ادر منقل و ناولها

که ظلم آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها

به بوی خون اين مردم سپاه آخر کند کاری

ز خشم مردم خسته چه خون افتاد در دلها

مرا در منزل شمران چه امن عيش چون هر دم

بسيج فرياد ميدارد که حاضر کن هواپيما

به خون، ايران تو رنگين کن گرت بشّار همی گويد

که قاتل بی خبر نبود ز راه و رسم زندانها

شب تاريک و بيم شورش و رييس دولتی کوس خل

کجا دانند حال ما جميع مردم آزاد کشورها

همه کارم ز ملايی به قتالی کشيد آخر

نهان کی ماند آن رازی که آنلاين است بر نت ها

حکومت گر همی خواهی مکن عفو و بکش مردم

که اين مردم دگر باره نگردد گرد ملا ها